Określenie mechanizmów działania leczenia skierowanego przeciwko naczyniowo-śróbłonkowemu czynnikowi wzrostu (ang. vascular endothelial growth factor – VEGF), głównego mediatora angiogenezy, umożliwiło zastosowanie tych zjawisk w praktyce klinicznej. Przeciwciało monoklonalne – bewacizumab – skierowane przeciwko VEGF zajmuje obecnie jedno z kluczowych miejsc w antyangiogennej terapii nowotworów. Wstępne badania III fazy z bewacizumabem oraz kapecytabiną u pacjentów z przerzutowym rakiem piersi nie pozwoliły na uzyskanie znamiennego wydłużenia czasu wolnego od choroby. Dopiero badanie zaprojektowane przy uzyciu bewacizumabu w połączeniu z paklitakselem – pozwoliło na 2-krotne wydłużenie czasu wolnego od choroby. W oparciu o tak zachęcające wyniki zaprojektowano badania kliniczne z zastosowaniem bewacizumabu w leczeniu uzupełniającym wczesnego stadium raka piersi. Wykazano również znamienną aktywność inhibitorów kinaz tyrozynowych w hamowaniu angiogenezy w przebiegu raka piersi. Obecnie ich zastosowanie jest dogłębnie badane zarówno w przerzutowym, jak i we wczesnym raku piersi.

Badacze wciąż starają się zdefiniować czynniki predykcyjne oraz określić możliwości monitorowania odpowiedzi na leczenie z zastosowaniem terapii antyangiogennej. Czas trwania powyższego leczenia wciąż pozostaje niesprecyzowany.


Źródło: Współczesna Onkologia(2007)